September 1, 2014

Nexhmije Hoxha




flet për luftën dhe thotë për gratë e sotme:
 Si gjyshe e ngeshme i shoh me kënaqësi në TV sa janë zhvilluar

 imazhe shqip

“Unë kisha shumë frikë nga një, quhej Seit Mati, ishte shok i ngushtë i Man Kukaleshit të famshëm, sepse shtëpia e tij ishte shumë afër shtëpisë sime” – thotë Nexhmije Hoxha në një intervistë të gjatë me gazetarin Roland Qafoku, ku ka folur kryesisht për Luftën Nacional Çlirimtare. E veja e diktatorit Hoxha, sot 94 vjeç, thotë ndër të tjera se “sheh sot me një kënaqësi të veçantë zhvillimet e reja lidhur me vajzat shqiptare, me gratë shqiptare”. Ajo e përcakton veten si gjyshe e ngeshme. Më poshtë, një pjesë e intervistës me Roland Qafokun në TV Channel One:



Roland Qafoku: Zonja Hoxha, në 100 vjetorin e shpalljes së Pavarësisë një nga aksionet ka qënë edhe rivlerësimi i figurave. Një ndër to ishte dhe Ahmet Zogu, i cili për 15 vjet nuk ishte vetëm një nga figurat më të rëndësishme si ministër, kryeministër, president dhe mbret. Eshtrat e tij u morën nga Parisi dhe janë vendosur në Kodrat e Liqenit Artificial. Ndërkohë që një shtatore është përuruar në afërsi të stacionit të trenit. Ka pasur reagime dhe kritika për këtë vendim. Ju si protagosnite e luftës, por edhe si personazh që keni shprehur mendimin tuaj për Ahmet Zogun, cili është vendimi juaj për këtë vendim të qeverisë?


Nexhmije Hoxha: Braktisja e tij që e kam përjetuar është tradhëti, mbi tradhëti. Nuk i falej një mbreti që të lërë vendin në atë gjëndje, që të sabotojë ushtrinë e tij, pasi ushtria ishte e papërgatitur, e vodhi thesarin. Është tradhëti që se lë topi. Për sa i përket eshtrave të tij, që u sollën në Shqipëri, kjo është fare normale mendoj, që eshtrat e çdo shqiptari që mbetet jashtë, të prehet në tokën anëtare. Por kjo mund të behet nga familja. Janë absurde dhe të pavend, organizimi skandaloz me homazhet në Pallatin e Brigadave, nuk e meriton. Ai ishte mbret, por tradhëtoi. Ai pallatit të brigadave nuk i dha asnjë kacidhe, nuk fjeti asnjë natë. Për mendimin tim, ishte skandaloze mënyra si u bë dhe monumenti që ju vendos në Tiranë. Aq meriton. Pse u bënë të dyja? Sepse shqetësimi i Sali Berishës ishte të evitonte, një figurë, siç qe ajo e Enver Hoxhës, që kishte meritat e gjysmës së këtij 100 vjetori. Këtë s’e bënte dhe donte medoemos që pas Ismail Qemalit, të cilin edhe atë e poshtëroi.

Roland Qafoku: Pse u poshtërua?

Nexhmije Hoxha: Nuk e respektoi. Ti e di atë historinë që nxorri monumentin, ai monument ishte për muze e jo për park. Edhe ceremonitë i dubloi, vetëm që të mos ngrihej Vlora, të cilin ai deshte ta mbyste fare në 1997. Unë kam këtë pikëpamje.

Roland Qafoku: Zonjë, e dini që tetë kryeministra të Shqipërisë e kanë varrin jashtë. Përse ju gjatë 50 viteve që keni drejtuar nuk e bëtë këtë që thatë. Se është normale që eshtrat e Ahmet Zogut të vinin ?

Nexhmije Hoxha: Jo, pse ta bënim ne? Ne kemi mbajtur qëndrim me anë të luftës. Unë jam dakord me këtë qeveri që dha të drejtën, që eshtrat e Ali Këlcyrës të vijnë, që i bëri familja dhe bashkëfshatarët e tij.

 imazhe shqip

Roland Qafoku: Të Ali Këlcyrës e ka bërë familja, ndërsa të Eqrem Bej Vlorës e ka bërë qeveria. Ishit dakord me këtë?

Nexhmije Hoxha: Nuk e di. Nuk e di rolin e madh të Eqrem Bej Vlorës.

Roland Qafoku: Zonja Hoxha, ka një fakt. Si gazetar më ka rënë në sy që në Kodrat e Liqenit Artificial, në kujtim të ushtarëve anglez të vrarë në Luftën e Dytë Botërore, janë mbi 150 ushtarë të vrarë në Shqipëri. Por memoriali që është bërë te Kodrat e Liqenit, është ngritur me pjesën e mermerit të varrit të Enver Hoxhës, i cili u zhvarros në vitin 1992. Ju e dinit këtë fakt?

Nexhmije Hoxha: E di. Mendimi im është që çështja e mermerit, ku vajti dhe ku u përdor copat e mermerit, nuk më intereson fare. Kurse për mua, mbetet akti barbar antishqiptar, antikombëtar vetë të zhvarrosjes. Kurse përdorimi i këtyre copave, mbeturinave, për ushtarët aleatë tonë, më duket një vendim trashanik, jo i menduar. Sidoqoftë nuk është e drejtë, të nderohen në atë mënyrë aleatët tonë që dhanë jetën në malet e Shqipërisë. Ato fare mirë, mund të gdhendin shkembinjtë e maleve tona, ku ata dhanë jetën dhe do të ishin më të nderuar. Vlerësimi i tyre për Enver Hoxhën, ka qënë pozitiv gjatë luftës. Në vitet 90’ 91’, isha larguar nga rezidenca dhe isha në vilën 6. Aty më erdhën dy gazetarë anglezë të gazetës “Sunday Times”. Njëri nga ata më tha se kam ardhur se dua të përmbush një amanet të babait tim, i cili ka qënë pjesë e misioneve angleze këtu, kapiten. Më nxorri fotografinë. Ai më ka thënë që më ka njohur mua në male gjatë luftës dhe se unë i kisha dhënë një furçe të dhëmbëve. Ai i kishte thënë të birit që të shkosh edhe një herë te ajo edhe ta falenderosh nga ana ime, e ti dërgosh një furçe. Ai në mënyrë simbolike më kishte dërguar një furçë. Unë nuk kam shërbyer në spitale. Dhe nuk desha ta zhgënjej, domethënë e kalova.



Roland Qafoku: Çfarë i dha lufta, gruas shqiptare sepse kam parasysh nga historia që është një ngajrje tjetër, Kongresi i Gruas në Berat, ku edhe ju keni qenë një ndër protagonistet më të rëndësishme?

Nexhmije Hoxha: Duhet thënë që dolën 7 mijë partizane dhe dhanë 600 dëshmorë në luftë, sidomos si partizane, deri në varje të këtyre aktivistëve. Morën pozicioni të ndryshme, në çetë. Janë shpallën edhe si heroine. Janë si pionere këto forca të Lufëts Nacional Çlirimtare, iu dha lufta diçka. Ato ja dhanë emancipimit të ardhshëm të gruas. I quaj partizanet si pionere. Dhe bëj një krahasim, si të quaja si motrat e atyre që bënin mitingje në Francë, Gjermani, mblodhën kongresin në Kopenhagen, që shpalli edhe 8 marsin me Klara Seting, të famshmen komuniste, mike të Leninit. Prandaj i quaj si homologe të tyre, sepse në një kohë të re luftonin për të drejtat e gruas. Më vonë, gruaja fitoi edhe të drejtën për të votuar, që nuk e kishin fituar në vendet e përparuara të botës. Unë i përgjërohem Luftës për atë që bëri me mua, që më dha mundësi të bëhem ajo që u bëra. Në 36’, nga një shoqe klase u lidha me një grup grash që merreshin me letërsinë edhe emanipimin e gruas, që shkruanin për gazetën “Bota e re”. Unë isha një admiruese e “Botës së re” të vjershave dhe tregimeve të Migjenit. Me anë të kësaj shoqeje, unë u lidha me motrën e saj që shkruante me pseudonimin Kolombia. Më pas me këtë grup ku bënte pjesë Olga Pëllumbi, që u njoh pastaj gjatë Luftës,e u zgjodh si presidente e gruas dhe Mila Gjokorreci që ishte një emigrante që kishte ardhur nga Odesa, që u bë nënë e dëshmorit të një djalë të ri Viktor Gjokoreci, 16 vjeçar që unë e njihja së bashku më vëllain e vogël të Kristo Frashërit, Gjet Frashëri. Ato u pushkatuan. Janë ato katër dëshmorët. Këtu është shkruar edhe për ato që kanë mbetur si kolektiv për katër dëshmorët, por duhet folur për të gjithë për Viktorin, për Gjergjin për Skënder Kosturin . Ose ka raste të tjera, që nuk i përmendin me emra. Pesë Heronjt e Vigut, kush janë këta? Për shembull,një nga këto, Ndoc Mazi ishte pjesëtar në atë mbledhjen themeluese të rinisë në 41’, bënte gara me shakat e tij shkodrançe me Qemalin. Për mua ka rëndësi që të flitet një për një, për ata, e jo vetëm “Pesë Heronjtë e Vigut”. Në vitin 1941 filloi me themelimin e Rinisë, ku u zgjodha, të Qarkut të Tiranës. Ajo që më nderon, është pjesëmarrja ne konferencën e Pezës, ku isha e vetmja grua.

Roland Qafoku: Pas 90’ keni marrë pjesë në këto përkujtime ?

Nexhmije Hoxha: Nuk më kanë ftuar. I vetmi rast që më Komiteti Veteran i Laprakës, erdhën ma morën sepse i kishin kritikuar. Nuk jam ftuar ndonjëherë.

Roland Qafoku: Zonja Hoxha, a keni bërë ndonjë gabim ju personalisht gjatë luftës?

Nexhmije Hoxha: Nuk kam ndonjë gabim. Nuk jam kritikuar për ndonjë gjë të madhe.

Roland Qafoku: Por Enveri ju ka kritikuar. Ka qenë shumë kritikues?

Nexhmije Hoxha: Po, e kam thënë edhe në libër. Ishte i rreptë, shumë i rreptë me mua.

Roland Qafoku: Po Partia Komuniste ka bërë gabime gjatë Luftës?

Nexhmije Hoxha: Ka bërë.

Roland Qafoku: A të bënin favorë këta drejtuesit që ishin edhe shokë të Enverit, por edhe vartës së tij në strukturën organizative të Partisë? Sepse ju ishit e fejuara e Enver Hoxhës?

Nexhmije Hoxha: Unë isha korrekte dhe kam luftuar. Nuk rrija fare në një shtëpi e të ngulesha aty. Më njihnin mirë me shtypin, mbledhjet. Jam njohur me shumë e shumë familje, madje edhe të niveleve të larta.

Në Tiranë, zakonisht bëheshin “Copri Fuoko”, ndalim qarkullimi, që nga ora gjashtë e darkës e deri në gjashtë të mëngjesit. Nesë kishe ndonjë problem, duhet të shkoje në atë komandën e tyre edhe të të shoqëronin, psh të veje tek ndonjë grua që lindje në spital.

Dy herë ka ndodhur gjatë ilegalitetit tim në dy vjet, kam përjetuar dy herë Ndalim-qarkullimikomplet të qytetit, siç bëhet për regjistrimet, që nga mëngjesi çdo familje do të rrijë brenda dhe kontrollohej si me fshesë çdo shtëpi. Kontrolli i parë më ka gjetur të shtëpia e motres së Enverit, Faria. Enveri nuk ishte ato ditë, kishte ikur në Vlorë. Mua më duhej të mbrohesha nga ato spiunët që më njihnin. Unë kisha shumë frikë nga një, quhej Seit Mati, ishte shok i ngushtë i Man Kukaleshit të famshëm, sepse shtëpia e tij ishte shumë afër shtëpisë sime.

Roland Qafoku: Man Kukaleshi ishte komandant i xhandamërisë?

Nexhmije Hoxha: Jo, ishte spiun. Ai ka kontrolluar shtatë herë në shtëpinë time. Unë pashë që ishte Seit Mati, por nuk më njihte se menjëherë u bëra si shërbëtore, me shami, përparëse dhe bëja si budallaqe, laja cimenton, shkallët e bërtisja mos shkel këtu, mos shkel aty. Por po të ishte Enveri aty, do të bëhej një masakër e tmerrshme. Sepse nuk kishe nga të ikje në shtëpinë e motrës së Enverit. Rasti i dytë ishtë në shpinë e një ruseje dhe Malo Frashërit, këto antifashit aktiv, aty prap u vesha si punëtore dhe mora fëmijën e pickoja të qante fëmija derisa ata thanë ik në fund të oborrit, qërohu nga këtej. Ka qënë një shtëpi prapa kryeministrisë së tanishme. Kështu që shpëtova

Pas çlirimit këtë vajzën e rritur e takova në një mbledhje të vajzave universitare. Më tha jam vajza e ruses, unë u gëzova. I thashë më fal se të kam pickuar. Ishtë një vajzë student universitare.

Traktin e parë, në 41’ do të jepej Natën e vitit të ri. Unë me një shoqe tjetër, Gjystina, shkuam. Provo ta fusnim nën derë, kishin shkruar të tjerët, kishte trakte të tjera. Provo në një rrugicë tjerër. Edhe ctë bëjmë. Provuam në një rrugë tjetër, ajo një krah, unë një krah. Kur futi traktin nën një derë, u hap dera menjëherë dhe ajo iku me vrap. Unë mbeta qorr sokak. Kishte siklet se çkishte ndodhur me shoqen që iku, sepse ajo kishte ilegale në shtëpi. Ishte ajo shtëpia ku kishim ne arkivin. Në atë shtëpi u kap arkivi në 41’ dhe gjetën material të anëtarëve të parë, ku isha edhe unë. Në bazë të saj, më dënuan 13 vjet burg në mungesë, pastaj e plotësoi Sali Berisha, kur më dënoi me 11 vjet burg. Më atë vendim edhe prinderit e mi, u internuan. Pastaj kishte dokumenta të armikut qëmë kërkonin deri në Strugë, sepse atrëherë ishte hapur kufiri. Pastaj me 4 shkurt, masakra, ishte shumë e rëndë.

Roland Qafoku: Kush e bëri?

Nexhmije Hoxha: E bëri pikërisht nën atë hijen e gjermanëve, gjith kaloshët e baraktarët e veriut.

Roland Qafoku: Xhelal Saravecka thotë në librin e tij që nuk kam marrë pjesë aty, sepse emërimin e ka marrë dy ditë më vonë?

Nexhmije Hoxha: Jo, por ishte Xhaferr Deva.Në këtë natë ato kontrolluan shtëpinë time,poshtë në një bodrum që kishte organizuar nëna ime që nuk kishte hyrje nga jashtë ishte vëllai im, dhe një korrier i Elbasanit që u vra më vonë, Kadri Myzyri. Aty rrëmbyen radion. Ndërsa djalin e xhaxhait tim, që ishte si vëllai im e vunë me shpatulla mbas murit, dhe do ta pushkatonin siç pushkatuan 74 veta. Por, ai ishte tip i zgjuar dhe i tha po dal se unë jam mysliman, së pari duhet te bi ne sheradet dhe filloi ritin. Mercenari hapi sytë dhe i tha shefit që ma lë mua këtë, ta çoj te të arrestuarit. Gjimnazet e asaj kohe u mbushën me të arrestuar, përveç atyre që pushkatuan.

Roland Qafoku: Keni vrarë ndonjë?

Nexhmije Hoxha: Jo, ballë për ballë me armikun, jo. Kisha një automatik anglez, shumë të lehtë. Kisha edhe një revole angleze.

Roland Qafoku: Ke qëlluar për qef por jo në Luftë?

Nexhmije Hoxha: Në Pezë, për herë të parë që bënin qitje me Abaz Kupin. Unë me qetësi qëllova në gur, kurse Abaz Kupi jo. Pastaj bëri histori Haxhi Lleshi. Që këtej unë shkova në Shqipërinë e Mesme. I jam shumë mirënjohëse luftës, sepse jeta partizane më bëri të njoh më shumë se gjysmën e territorit të Shqipërisë.

Mund të them unë si gjyshe e ngeshme, ulur në kolltuk përpara ekranit të televizorit shoh me një kënaqësi të veçantë zhvillimet e reja lidhur me vajzat shqiptare, me gratë shqiptare veçanarisht në disa fusha që duket zhvillimi dhe i kënaqem këtij zhvillimi. Sidomos në fushën e arsimit, në fushën e ekonomisë, në fushën e artit, sidomos në fushën e medias, në ekrane e televizor si gazetare. Jashtëzakonisht ka ndryshime të theksuara edhe shumë të kënaqshme.


*   *   *









August 30, 2014

Ç’të vjen nga poshtë,





e nxjerr nga goja!


imazhe shqip


Nga Mero Baze

Një plak i rënduar nga mosha në qytet kishte një problem shumë të madh. Duke ecur rrugëve, urinonte në mënyrë të pavullnetshme. Kishte qenë njeri i nderuar dhe ky degradim e vuri në siklet të madh.
Shkoi tek mjeku.
-Doktor, kam një hall të madh, i tha dhe ia shpjegoi se si turpërohej rrugëve duke urinuar jashtë vullnetit të tij.
-Mos u mërzit, i tha doktori. Do të jap disa ilaçe si fillim, pastaj do të shikojmë efektin.
E lanë të takoheshin pas një muaji.
Kur shkoi sërish tek mjeku, plaku dukej më i qetë.
-Hë, si dukesh, i tha doktori?
-Urina vazhdon si më parë në mënyrë të pavullnetshme, i tha plaku, por çudi e madhe është se nuk më vjen më turp!
-Po, i tha doktori. Tamam këtë desha të të verifikoj. Si fillim të dhashë ca ilaçe të të hiqja turpin, se atë hall që ke nuk ta zgjidhim dot.

Kjo histori ilustron më së miri atë çfarë po ngjet me Sali Berishën sot. Është e qartë që ai nuk mund të shërohet më, por së paku një vit pas humbjes, i ka ikur turpi dhe mund të flasë dhe të quajë krime, ato që vetë i ka bërë si të tilla.
Lexova atë çfarë ka shkruar për emisionin “Fiks Fare” në një status të tij në Facebook, ku proteston për shkurtimin nga programacioni i një TV tjetër, i një emisioni që i ngjasonte në format emisionit “Fiks Fare”.

Duke qenë një emision 12- vjeçar, “Fiks Fare” natyrisht që ka ngjallur dëshira për t’u imituar dhe disa ish- punonjës të tij e kanë tentuar këtë tek dy televizione të reja shqiptare. Duke qenë se i kam pasur kolegë, më gëzon çdo sukses i tyre dhe më trishton po aq dështimi i mundshëm i tyre. Por deri këtu.
“Fiks Fare” nuk besoj se është në garë me askënd në projektin e tij. Nuk është në garë as me emisionet që klonojnë “Fiks Fare” dhe as me kolegët apo punonjësit që tentojnë të bëjnë projekte të ngjashme. Ata janë në një raport korrekt dhe në rritje me shikuesit e tyre, duke e kthyer atë produksion televiziv nga emision, në një institucion.

Miliona shqiptarë, kur u shkon shpirti në majë të hundës, kur ndeshen me korrupsionin, kur ndeshen me dhunën fizike apo seksuale, kur ndeshen me kryeministrin apo familjarë të tij me çantë në dorë, e para shprehje që u vjen në gojë nuk është as gjykata, as prokuroria, as qeveria, por “Fiks Fare”. Kjo duhet t’i bëjë ata krenarë, por dhe përgjegjës për rolin e tyre, përtej gazetarisë inevstgative, në misionin e tyre publik.
Sali Berisha ka plot arsye t’i urrejë. Besoj dhe ata ia njohin këtë të drejtë dhe e mëshirojnë për këtë. Ai është udhëheqësi që ka zaptuar si një tokë të botës, elektoratin antikomunist të Shqipërisë dhe “Fiks Fare” ka publikuar fotografitë e tij si varkar i fëmijëve të Enver Hoxhës dhe njeri konfident i oxhakëve të tyre. Kujdes! Nuk bëhet fjalë thjesht për foto të Sali Berishës me Enver Hoxhën si komunist. Ato janë normale për një ish- sekretar partie. Bëhet fjalë për një konfidencë më të madhe, për ftesa private në shtëpitë dimërore dhe verore të Enver Hoxhës. Bëhet fjalë për një kone të skutave të familjes së diktatorit.

Sali Berisha ka pasur plot përballje dhe aleanca me “Fiks Fare”. Ka pasur momente kur i ka ngritur në qiell për betejat kundër korrupsionit të Fatos Nanos, ka shkuar në redaksi dhe ka marrë rrotën e Fiksit dhe i ka shpallur aleatë të tij deri në vitin 2005. Më pas ka pasur plot përplasje me ta. I ka ngrirë e i ka shkrirë, kur kanë botuar skandalin e Ngjelës me Berishën, apo Ylli Pangos, por kurrë nuk ka qenë agresiv deri në fund. “Fiks Fare” i ka kujtuar hipokrizinë e tij me Azem Hajdarin, fyerjet që i ka bërë, largimin e intelektualëve nga PD, përfshirjen e djalit në Gërdec, histori korrupsioni të familjes, por prapë i ka toleruar.

… Vetëm pasi i kanë botuar këto fotografi, ai nuk na i ka falur kurrë dhe është kthyer në një agjitator kundër “Fiks Fare”.  I ka dhembur shumë, siç mund të të dhembë dalja në dritë e një skute të errët të shpirtit, të cilën ia ka fshehur shqiptarëve dhe Partisë Demokratike, të cilën e manipulon si antikomunist derisa e katandisi në këtë ditë halli që është.

Dhe kur e mendon ftohtë, ka të drejtë. Ai çfarë nuk u kishte bërë nomenklaturës komuniste shqiptare pas vitit 1990 dhe ata nuk e kishin shitur. I kishte futur në burgje, ca me të drejtë e ca pa të drejtë, i kishte përndjekur, i kishte poshtëruar dhe ata si racë inferiore, nuk e kishin shitur. Nuk ia kishin nxjerrë fotografitë konfidenciale me Familjen e Diktatorit. Dhe kur “Fiks Fare” i publikoi, ai kishte të drejtë të tërbohej, se ne nuk na e kishte borxh këtë gjëmë.

Por për t’u kthyer tek fabula e fillimit të këtij shkrimi, na duhet të pranojmë tani se Sali Berisha është njeri i lirë nga turpi. Ai nuk mban mend më ç’ka bërë dhe mendon se çdo qeveri ka detyrë të bëjë pisllëqet dhe krimet që ai ka bërë ndaj shtypit. Ai mendon se meqë pushteti është ndryshuar, qeveria duhet t’i dërgojë 6 milionë euro gjobë Klanit se ka qenë me Berishën, apo ta nxjerrë atë nga Kinostudioja, siç nxori ata të Top Channel nga Piramida. Ai mendon se gazetat kritike duhen rrethuar me policë, si gazeta TemA, dhe duhen zbuar gazetarët të mos shkelin më sa të jetë ai në pushtet. Ai mendon se emisionet kritike duhen mbyllur, siç mbylli ai “Faktor Plus”, meqë i përmendte çdo natë aferat e tij korruptive dhe të familjes së tij. Ai mendon se pronarët e mediave që nuk janë në një gjatësi vale me kryeministrin, duhet deomos të persekutohen, të linçohen dhe të gjunjozohen pastaj duke i kërkuar ndjesë në pritjet e tij.

Ka pasur një sukses të pjesshëm në këtë pikë. Ka pasur dhe kolegë të “Fiks Fare” që janë dorëzuar, ka pasur dhe gazetarë dhe pronarë mediash që kanë ulur shpinën përballë dhunës së tij. Kishte të tjerë, që për ndonjë kontratë tenderi, po ashtu bënin nja një vit opozitën e opozitës dhe fitonin të drejtën të ftoheshin prej Berishës në pritjet e Vitit të Ri. Ne i kemi respektuar dhe ata kolegë që janë thyer dhe gjunjëzuar, pasi nuk kemi të drejtë t’u kërkojmë njerëzve të bëjnë sakrifica ekstreme për t’i rezistuar Sali Berishës. Është njerëzore t’i hapësh rrugë dhunës së një të marri, kur nuk ke çfarë bën. Por mjafton që kjo të mos quhet vlerë.

Tani Sali Berishës i ka dalë turpi dhe mendon se gjithë perversitetet e tij dhe gjithë ç’ka vjellur kundër shtypit të lirë për 20 vjet, që nga viti 1994 deri më 2014, duke përfshirë këtu dhe titullin më të lartë, atë të “Armikut të Lirisë së Shtypit” në botë, që e ka marrë nga Komiteti për Mbrojtjen e Gazetarëve në vitin 1997, mund t’i bëjnë dhe kundërshtarët e tij tashmë në pushtet. Kjo është diçka e sinqertë, që buron nga formimi i tij stalinist dhe nga perversiteti i fshehur në skutat e ndërgjegjes së tij. Korrigjimi i këtyre defekteve lidhet fatkeqësisht me ndjenjën e turpit. Nëse ke krijuar imunitet ndaj saj, pra nëse je si ai plaku që treguam në fillim të shkrimit, që ta ka ikur turpi, pastaj nuk ka më asnjë rëndësi. Ç’të vjen nga poshtë, e nxjerr nga goja!



*   *   *










August 17, 2014

Ratko Mlladiç Ратко Младич përdhunohet në burg nga pesë të dënuar





Ratko Mlladiç është përdhunuar nga 5 persona në burg. Lajmi është bërë publik nga një prej rojeve të burgut në Hagë, ku Mlladiç vuan dënimin për krime lufte.

imazhe shqip

“Ata pritën deri sa ra nata dhe pastaj e kanë përdhunuar për orë të tëra, pesë prej tyre – kjo është e gjitha çka mund të zbulojë për ju”- citohet roja i burgut në gazetën “Bota Sot”.

Aktualisht thuhet se Mladiç gjendet në kujdes intensiv në një spital në Hagë, pas përdhunimit nga pesë të dënuar nga Ruanda.  Portali që ka publikuar lajmin shkruan: “Përshëndesim përdhunuesit dhe urojmë që ata kanë ‘mbështjellë’ me tela me gjemba organet seksuale”.


*   *   *




July 30, 2014

Lavdrim Muhaxheri pret koka njerezish ...



... dhe i poston vetë në facebook fotot e kasapanës!!!


imazhe shqip

Kosovari i ISIS, Lavdrim Muhaxheri, foto duke prerë koka njerëzish në Siri

 imazhe shqip

 imazhe shqip
Një ndër pjesëtarët kosovarë më të njohur në organizatës ISIS ka postuar disa foto tronditëse nga Siria. Lavdrim Muhaxheri, pas grisjes së pasaportës, ka publikuar një foto në të cilën shfaqet teksa i pret kokën një adoleshenti. Muhaxheri i ka publikuar vetë këto fotot, të cilat së pari janë publikuar nga portali boshnjak SAFF.


Lavdrim Muhaxheri, najpoznatiji kosovski pripadnik Islamske države nakon paljenja pasoša prešao na klanje


Lavdrim Muhaxheri, najpoznatiji kosovsi pripadnik Islamske države u Iraku i Siriji prošlog mjeseca je zbog paljenja pasoša Kosova  bio predmet interesiranja medija u regiji. Lavdrim Muhaxheri je ovaj put otišao dalje, na svom Facebook profilu jutros je objavio fotografije na kojima se vidi kako kolje nekog čovjeka, a poslije toga u rukama drži njegovu glavu. Ubrzo nakon postavljanja fotografije su blokirane. Lavdrim Muhaxheri nije naveo gdje je počinio klanje, ali se može pretpostaviti da se radi o Siriji.”

https://www.youtube.com/watch?v=wmK6Z39Gtko&list=TLdQ7nAL_BieMwEXSlRAMpJTT88IwmtcgV


*   *   *



July 17, 2014

Njeriu që i trembet incestit në vendlindje


Nga Mero Baze

Kohë më parë dërgova një gazetar në vendlindjen e Sali Berishës. Shkoi tek kulla e tij, me të vërtetë e hijshme, edhe pse e rrënuar, dhe takoi njerëz të vendlindjes së tij. U bëri një kërkesë të thjeshtë të shikonte varrezat e fshatit dhe varret e prindërve të Sali Berishës. Një i afërt i tij e shoqëroi, por nuk mundi t’i gjejë dot ekzakt varrin. I tregoi diçka të përafërt në një varrezë, që siç e përshkroi ai, ishte mbuluar nga ferrat dhe harresa. I vetmi justifikim i bashkëfshatarit ishte se ai nuk kishte shkuar asnjëherë aty, pasi Berisha nuk kishte qenë asnjëherë aty.

Historia e distancës që Sali Berisha ka me prindërit e tij, që s’i përmend kurrë, vendlindjen që nuk e shkel kurrë, me kohën e gjatë që ka kaluar pa takuar nënën para se të mbyllte sytë, është një histori, që në vendlindjen e tij i ikin të gjithë. Është si një histori me djaj, që të bën kurioz përse ky njeri ka këtë raport të prishur me vendlindjen, nënën, babanë dhe ndonjë pjesëtar tjetër në familje.

Si për ta bërë më të plotë këtë histori, Sali Berisha ishte sot në Tropojë. Një ditë më parë atje zbarkoi Garda e Republikës, pastaj autobusët nga Tirana për ekskursion në Valbonë, dhe më në fund, herët në mëngjes, duke ndërruar rrugës helikopterë dhe makina, mbërriti Sali Berisha. Njeriu, që e ka bërë padrejtësisht Tropojën zhargon kafenesh në Tiranë duke rendur pas mentalitetit të tij tribal, nuk ndihet rehat dhe i sigurt në shtëpinë e tij. Prej vitit 1990 nuk ka mundur të shkojë më shumë se tre herë në atë qytet, dhe asnjëherë vetëm si qytetar. Nuk ka shkuar të vizitojë shtëpinë e tij ku ka lindur, kullën e familjes së vërtetë që ka pasur, njerëzit që i kanë mbetur, varrin e harruar të nënës dhe babait, që nuk i gjente dot askush.

Ka shkuar aty me qindra policë dhe gardistë, është super ruajtur në sheshin kryesor të qytetit, dhe ka vrapuar drejt Kukësit ku e ka pritur një miting i dështuar vetëm me policë dhe ushtarë në shesh.

Por pa dashur t’i ik Tropojës, ajo që më tërhoqi vëmendjen ishte se e vetmja gjë që u tha tropojanëve është se ai është njeri i ndershëm, se ka vetëm një grua, dhe se Edi Rama ka ndërruar disa. Që Berisha të bëjë objekt jetën personale të Edi Ramës në fushatë, nuk është ndonjë çudi. Bile normale është ta bëjnë të dy për njëri- tjetrin. Që Edi Rama ka ndërruar dhe e kanë ndërruar disa gra, dhe kjo dihet, por është thjesht statistikë dhe jo vlerë apo antivlerë. Me ritmin që ka për moshën, i biri i Berishës dhe mund t’ia kalojë, duke e filluar nga martesa me kushërirën, dhe tashmë me bigaminë e tij të turpshme.

Por ajo që nuk kuptoj dot është se si njeriu mund të shkojë në vendlindjen e tij si kryeministër, i super ruajtur dhe korracuar me antiplumb, vetëm që të shajë kundërshtarin nga gratë si plakat llafazane të lagjes.

Njeriu, kur shkon në vendlindje, harron që është politikan, harron që është kryeministër, harron që ka kundërshtarë. Njeriu kur shkon në vendlindje, ka punë me gurët, me rrugët, me pemët, me kullën, me komshiun, me pllakën e varrit të nënës apo babit, me oxhakun e nxirë, me oborrin plot bar, me rrugët e braktisura, me shkollat e prishura, me cicërimat e zogjve që e kanë rritur, me pyllin që ka pasur pranë… ka punë me jetën e tij.

Vetëm një njeri që ka një makth me vendlindjen e tij, një njeri që fsheh një incest me gjënë e dashur të tij, nuk arrin të shkojë dot në vendlindje si bir i saj. Vetëm një njeri me makth të tillë mund të shkojë në vendlindje, dhe në vend t’i kujtohen rrugët, zogjtë, bari, kulla, vatra, kali, pylli, i kujtohen gratë e kundërshtarit. Vetëm një burracak, një njeri pa vendlindje, një njeri që e torturon ideja pse ka lindur atje dhe pse ai vend i kujton diçka të rëndë që ia fsheh të gjithëve, mund të bëjë atë që bëri Sali Berisha.

Sheqerja dhe Ram Berisha kanë vdekur pa e pasur tek koka djalin e tyre. Kështu mund të vdesin dhe prindërit e mi, por është e sigurt që më kanë pasur një ditë më parë e do më kenë një ditë më pas tek vari. Eshtë e sigurt se unë shkoj në vendlindje jo për të gjetur socialistë dhe demokratë, por për fëmijërinë time dhe jetën time të harruar atje. Vetëm Sali Berisha shkon në vendlindje për t’u thënë atyre njerëzve të mirë atje se ai ka vetëm një grua!!! Përse vallë?!! Çfarë i hyn në punë vendlindjes ta dëgjojë këtë? Për një grua serbe që nuk e ka njohur? Pse e mundon ideja e familjes Sali Berishën para bashkëvendlindasve të tij? Përse nuk sillet dot si djali i Sheqeres dhe Ramës në atë vend?

Të gjitha këto të kujtohen ndërsa shikon se ai ka një problem të madh pikërisht me ata që i njohin të shkuarën në atë vend. Të shkuarën e largët dhe të afërt. Të shkuarën e afërt, që ka hapur 72 varre në Tropojë, e ka siguruar me qindra policë dhe gardistë. Po të shkuarën e largët nuk e mbuloka dot. Ka një makth që ja kujton pikërisht ajo shtëpi që nuk guxon të shkelë, ai pyll aty afër dhe varret e harruara të prindërve të tij të mirë. Ka diçka që e tërbon dhe e bën të flasë papritur si i çmendur…: Ej, mos më gjykoni, Edi Rama ka ndërruar disa gra…. Ulëret sikur të ketë pasur ndonjë femër tjetër, që nuk ia dimë, brenda asaj shtëpie ku nuk shkel kurrë…




*   *   *